நான்கு படங்களிலும் ஒரு ஒற்றுமை முக்கியமான பாத்திரத்தை கொலை செய்து விடுவார். அதுவும் குறிப்பாக பெண் பாத்திரம்.

காக்க காக்க படத்தில் மாயா(ஜோதிகா) எதிரிகளால் சுட்டு வீழ்த்தப்படுகிறாள். வேட்டையாடு விளையாடு படத்தில் ஆராதனா(ஜோதிகா) மரணத்தின் விளிம்பில் காப்பற்றப்பட்டாலும் கயல்விழி(கமலினி முகர்ஜி) முதல் பாதியில் கொலைசெய்யப்படுகிறாள். பச்சைக்கிளி முத்துச்சரம் மீண்டும் ஜோதிகா

ஒரு நாள் துயிலெழுகிறார், அவர் மனைவி திவ்யா தமிழில் “Honey, its been 4 years, since we had fallen in love” என்று சொல்ல “மேஜர்” சூர்யா சூட்சுமமாக புன்னகைத்துகொண்டே பல் விளக்குகிறார். அவர் பல் விளக்கி துப்பும் நுரையினையும், பிரஷை கழுவுவதையும் க்ளோசப் ஷாட் ஒன்றில் காட்டுகிறார்கள் (ஏனென்று கேட்காதீர்கள், Batman போல இமாலயம் சென்று தில்லி திரும்பிய சூர்யா, பப்லூ குழுவுடன் சண்டை போடும் போது ஒருவருடைய மணிக்கட்டை தக்காளி நறுக்குவதுபோல நறுக்கும் honest, bottom of the heart காட்சியில், துண்டாகும் கையை காட்டுகிறார்கள். அது ஏன் என்று முதலில் கேளுங்க)

படத்தின் தரம் பற்றி ஏதும் சொல்லப் போவதில்லை. பார்வையாளர்கள் பாதியிலேயே தங்கள் சொந்தக் கதை பேச ஆரம்பித்து விட்டார்கள், முடியுமுன் வெளியேறி விட்டார்கள் என்பவற்றைத் தவிர. இவர்களை “ரசனை கெட்ட மோசமான பார்வையாளர்கள்” என்று என் நண்பர்கள் சிலர் வர்ணித்தனர். பாதியில் நின்று போன ஒரு படத்தை பார்க்கும் பொறுமையற்ற, ஆங்கிலம் சரியாய் புரியாத இந்த பார்வையாளர்கள் சார்பில் நான் மன்னிப்புக் கேட்கிறேன்!

“ஒருத்தன் தெருவுல எறங்கினா எல்லாமே கெடைக்கும்”.
“கோபம், ஏமாற்றம் எல்லாத்தையும் பாசிடிவ் எனர்ஜியா மாத்தணும்.”
“உங்க உடம்ப ரெடி பண்ணுங்க. எல்லா வலியும் போய்டும்.”

Even though Gautham Menon has made a reflective movie, he fails to give us concrete scenes. Mani Ratnam had succeeded in this brilliantly through Alaipayuthe.

We are never given any details of Krishnan’s work life and why he is such a hero to his son. His pursuit of Malini ends with that beautiful song “Mundhinam Paarthene” and all that is left of their relationship is scattered dialogues of he calling her darling and Malini exclaiming they are mad over each other even after so many years of marriage.

I strongly felt Gautham could have built the Krishnan-Malini relationship as a parallel to Surya’s own love life, the way Mira Nair beautifully nurtured Ashoke and Ashima’s life along with Gogol’s life in the sensitive The Namesake.

வெளிநாட்டுக்கு படிக்க போவதாக சமீரா சொல்லும் போது சூர்யா அடிக்கிற கமெண்ட்டில் தியேட்டர் அதிருகிறது.

‘சேவலு’க்கு பிறகு இதிலும் கண்ணுக்கு கீழே கறுப்பு மை! கொடுத்த வேலையை பொறுப்பாக பாந்தமாக செய்கிறார். நடிப்பில் அத்தனை நுணுக்கம். கடைசி காட்சியில் சூர்யா ‘எடுத்துடலாமா’ என்று கேட்கும் போது, சிம்ரனின் ரியாக்ஷன் டாப் க்ளாஸ்!

யார் யாரையோ சூர்யா காப்பாற்றுகிறார். நம்மை காப்பாற்றத்தான் ஆளில்லை.

One can understand the director’s angst at losing a parent, and trying to make a film about the loss, but then the man’s (father) enigma never takes center stage throughout the film.

Probably the biggest drawback of the film. The narration of the film has been designed to follow a ‘classic approach’. Unfortunately, all the ingredients that go into the making of a classic are missing thereby making the screenplay stagnate at times to irritable proportions.

All films that have been successful in being called classics portray enduring human emotions that can be related with instantaneously. Goutham has most definitely missed the plot with ‘Varanam Aayiram’ giving more emphasis to incidents rather than connecting them well.

The ‘daddy’ issue. This is the first time that i’ve seen the hero of the film address his father as ‘daddy’ throughout a tamil movie. It is not sappy and it is not over glorified. It simply shows the child within the son’s heart who still thinks of his father the same way he did when he was a kid.

The lines before the song Adiye Kolluthey wherein Surya says “The 90 days I spent with her, I seem to have forgotten Ilayarajas music! Its just rock now!” Then begins the song with the heavy guitar!
:::
Gautham appears in this movie too as a person covering his face with a white cloth. Make sure you recognize him with his eyes and voice